خانه / مشکلات زندگی مشترک / اختلافات زناشویی بر اثر لحن بیان

اختلافات زناشویی بر اثر لحن بیان

در هنگام گفتگو مراقب لحن بیان جمله های تان باشید.

لحن شما در صحبت با همسرتان چگونه است؟ آرام صحبت می کنید و یا با تحکم ؟ زندگی مشترک یک ابزار ارتباطی قوی دارد و آن هم زبان است. این که چگونه با همسرتان صحبت می کنید و چه کلماتی را به کار می برید، در آینده زندگی شما تاثیر بسیار به سزایی دارد. در واقع آنچه اهمیت دارد این است که در تمام شرایط، نحوه و لحن و ادبیات صحبت با همسرتان را مراقبت کنید. فراموش نکنید که ممکن است در یک مجادله لفظی برنده باشید اما با گذر زمان آنچه که باقی می ماند چیزی جز ویرانی در یک رابطه نیست.

اصول گفتگو برای ازدواج

این مطلب یکی از موارد بسیار حساس و ضروری، در هر رابطه سالم زناشویی است. پیش از این که لب به سخن بگشایید و بگویید: ” عزیزم ما باید…” ابتدا به نصایحی در این زمینه گوش کنید.

شما می توانید به راحتی با لب های زیبا و شیرین خود هر کس را اغوا کنید و با بذله گویی و شوخ طبعی خود او را شیفته خودتان سازید. اما متاسفانه زمانی که نوبت به بحث و گفتگو می رسد، هیچ یک از موارد بالا به شما کمک نمی کنند. زبانتان بند می آید و اصلا نمی توانید لب به سخن گفتن بگشایید.

معمولا خانم ها در یک چنین شرایطی سراغ کلیشه ها می روند و شروع می کنند به غر زدن و در مقابل، آقایون نیز شدیدترین حالت دفاعی را به خود می گیرند. به هر حال یکی از طرفین عصبانی شده به دیگری آسیب روحی می رساند و به طور کلی باعث انحراف هر دو از مسیر اصلی زندگی شان می گردد.

شما باید تا حدی عواقب همه کارهای خود را در نظر بگیرید. مواظب کلمات و جملات، لحن بیان و حالات چهره خود باشید. پیام‌های کلامی و یا غیر کلامی تحقیر کننده و تهدید کننده نه تنها مسیرهای احتمالی موفقیت را نابود می‌کند، بلکه می‌تواند باقیمانده تفاهم و دلایل بهبود روابط زناشویی را زیر سوال برده و خراب کند.

از گفتن عباراتی چون «این هم زندگی است که ما داریم»، «تو دیگه هیچ وقت تغییر نمی‌کنی»، «زندگی ما به آخر خط رسیده»، «تو اصلا بی منطقی»، «تو اصلا زن‌/‌مرد نیستی»، و… به شدت بپرهیزید. از عبوس بودن، دهن کجی، چهره اخم کرده، ابرو در هم کشیدن، شانه بالا انداختن، بی تفاوتی در نگاه و یا هر حالت بدنی طرد کننده و القاگر حس بد، که شاید هزاران مرتبه از کلام تلخ دردناک تر است، امتناع کنید.

در دعوای بین زن و شوهرها، معمولاً موضوع مورد اختلاف، باعث دعوا نمی ‏شود، بلکه لحن بیان و نحوه بیان نظرات آن است که طرفین را می‏ رنجاند و به موضع‏ گیری وادار می‏ کند. به جای مشاجره و بزرگ کردن نکات منفی، باید با یکدیگر گفت ‏و گو کرد. بهتر است خواسته‏ های خود را صریح و البته با رعایت ادب و احترام، مطرح کرد. بعضی زن و شوهرها، به قدری با هم مشاجره و بحث می‏ کنند که کم کم محبتشان از بین می ‏رود.

لحن بیان و نحوه صحبت کردن با همسر

هنگامی که مردی از لحن همسرش این چنین برداشت می ‏کند که زن، قصد مبارزه با او را دارد، همه تلاش خود را به کار می‏ برد تا ثابت کند که خودش درست می‏ گوید و حق با اوست و بنابراین، به احساسات زن، توجهی نمی‏ کند و هنگامی که مرد به احساسات زن توجه نمی‏ کند، او را با بی‏ مهری می ‏رنجاند؛ و حتی حق ناراحت شدن را نیز به او نمی ‏دهد، بدیهی است که زن را از خود رنجانده و او را آزار داده است. در این گونه موارد، زن هم از خود واکنش نشان داده، مرد را ناراحت می‏ کند.

مرد که علت واکنش زن را نمی‏ داند، به جای تغییر لحن، به تفسیر و توجیه منظور خود می ‏پردازد و نمی ‏داند که در حال تدارک مقدمات یک مشاجره و دعوای تمام عیار است. او تصور می‏ کند که این زن است که قصد دعوا دارد؛ در حالی که زن، در واقع، قصد دارد در مقابل لحن تهاجمی شوهر، از خود دفاع کند و توضیحات شوهر را یک توجیه بی‏ مورد دانسته، عصبانیتش بیشتر و بیشتر می ‏شود.

به بیانی دیگر، در بسیاری از مواقع، آن چیزی که سبب درگیری و اختلاف بین زن و شوهر می شود خود موضوع نیست. بلکه نحوه بیان و سخن گفتن آن موضوع است که سبب اختلاف و کدورت می شود. اگر فرد احساس کند که به مبارزه و جنگ طلبیده شده است، دیگر حریم ها و قوانین رابطه را زیر پا می گذارد و این به معنای شروع اختلاف است. 

در ابتدا ممکن است هر یک بدون این که متوجه باشند با لحن بیان بی ملاحظه خود همسرش را ناراحت کرده است، این اشتباه برای او پیش آید که همسرش با محتوای حرف های او مخالف است. اما در حقیقت این طرز بیان است که باعث رنجش همسر می شود و از آنجا که او این موضوع را درک نمی کند به جای آن که لحن صحبت خویش را عوض کند به دفاع از نظر خودش با همان لحن صحبت خویش را عوض کند به دفاع از نظر خودش با همان لحن صحبت قبلی می پردازد که ممکن است به واکنش همسرش منجر شود.

لحن صحبت کردن یکی از مهارت های زندگی است.

صحبت کردن هنر می خواهد تا کار را به دعوا و مشاجره نکشاند لذا بهتر است قبل از اینکه کلامی را از زبان خارج کنیم کمی با خود فکر کنیم و خود را جای طرف مقابل بگذاریم که اگر ما جای طرف مقابل بودیم دوست داشتیم چگونه با ما سخن گفته شود؛ با حالت تهاجمی یا ملایم؟! آنگاه خواسته مان را با همسرمان مطرح کنیم. داشتن یک زندگی ایده آل مهارت می خواهد که یکی از مهارت های آن لحن بیان و لحن صحبت کردن است.

یک ضرب المثل فرانسوی است که می‌گوید مهم نیست چه می گویی مهم این است که چگونه می گویی. در فرهنگ ایرانی بشین و بتمرگ و بفرما هر سه یک معنا را می دهند اما هر یک جایی دارد و تاثیر مثبت و منفی را بر مخاطب خواهد داشت. در ارتباطات زناشویی هم این گونه است، لحن صحبت کردن شما با همسرتان می‌تواند تاثیر به سزایی در روابط شما داشته باشد. شما با یک لحن زیبا می توانید انتظارات و درخواستتان را به همسرتان بگویید و یا با لحن تند و پرخاشگرانه زمینه ی دعوا و مشاجره و درنهایت لجبازی را فراهم کنید.

در زیر به چند نمونه مهارتی می پردازیم:

لحن بیان شما با همسرتان می‌تواند تاثیر به سزایی در روابطتان داشته باشد.

  • خیلی وقت پیش یک جایی مهمان بودیم و جمع خانم ها از آقایان جدا بود همسر یکی از خانم ها با صدای خیلی بلندی در حال تعریف خاطره و خنده بود و خانم در حال بچه داری و عصبانی که چرا شوهرش داره با صدای بلند در مهمانی رسمی می خندد گوشی همراهش را به من داد و گفت پیامک بزن و به همسرم بگو آبروم رفت با این صدای خنده هات…. یک خورده فکر کردم و متن رو تغییر دادم به این جمله : فدای صدای خنده هات بشم یکم آروم تر صحبت کن صدات میاد توی سالن خانم ها … (یادتان باشد با تغییر جملات می شود از یک دلخوری و بحث و جدل بزرگ جلوگیری کرد).
  • بر عکسش مردی رو دیدم که دوست داشت همسرش هر جایی که می رود بهش خبر بدهد و اجازه بگیرد و خانم چنین عادتی نداشت خیلی جالب به صورت فرمالیته تماس گرفت با خانمش که دارم از محل کارم بر می گردم و می خواهم یکی از خانم های همکارم را تا جایی که هم مسیر هستم برسانم آیا اجازه میدهی؟ و اگر برایت مشکلی است می توانم به همکارم بگویم که من از مسیر دیگر ی میروم . همسر آن اقا گفت من مشکلی ندارم و لزومی ندارد هر کاری میخواهی انجام دهی و هر جایی می خواهی بروی به من اطلاع بدی و اجازه بگیری. و آن اقا در جواب گفت من دوست دارم خودم بگم و دوست دارم شما هم بهم بگی. درسته! اون آقا تیر خلاص رو زد…
  • یا تازه عروس و دامادی رو دیدم که عروس خانم انتظار داشت همسرش موقعی که میرسونتش خونه منتظر بمونه که اون بره داخل و بعد بره و آقا همون موقع گاز ماشینش رو می گرفت و می رفت. یه بار وقتی با خواهر شوهر بیرون بودن و قرار بود ایشون رو برسونن به مقصد وقتی خواهر شوهر پیاده شد طبق معمول آقای داماد اومد گاز ماشینش رو بگیره و بره که عروس خانم به شوهرش گفت عزیزم منتظر بمون خواهرت برود داخل خانه و با نگاهش خواهر شوهر و تا رفتن به خانه دنبال کرد و وقتی آقای داماد علت کار خانمش رو جویا شد خیلی ماهرانه گفت عزیزم مگه نمیدونی خانم ها دوست دارن همراهشون منتظر بمونه تا اونا برسن به مقصد یا از خیابون رد بشن بله اون آقای داماد منظور خانمش رو گرفت.

خیلی از درگیری ها را در زندگی اطرافیان و تازه عروس دامادها می‌بینم که تنها دلیل آن نداشتن همین مهارت ها و نشناختن تفاوت های رفتاری همسرشان است. همه ما در مثال های ساده بالا می‌توانستیم به روش‌های متفاوت بهتر یا بدتر عمل کنیم و نتیجه های متفاوتی بگیریم ولی می شود با کسب مهارت و سیاست رفتاری هم به خواسته هایمان برسیم و هم زندگیمان را لذت بخش کنیم به همین خاطر است که می گوییم ایده آل وجود ندارد ایده آل را خودت بساز، درست است که یک سال اولش سخت می‌گذرد ولی ضامن ۵۰ سال زندگی ایده آل خواهد بود.

همان گونه که ارتباط، مهم‏ ترین اساس زندگی است، مشاجره هم مخرب‏ ترین عامل آن است. زن و شوهر با مشاجره، هم عواطف خود را جریحه ‏دار می‏ سازند و هم رابطه زناشویی‏شان را مختل می‏ سازند. همان گونه که ارتباط، باعث نزدیکی ما انسان‏ ها به هم می‏ شود، دعوا و مشاجره، این ارتباط را خراب کرده، انسان‏ ها را از هم دور و دورتر می‏ سازد.

بسیاری از زنان و مردان، از برقراری یک ارتباط سالم، عاجز هستند و به محض مطرح ساختن مسئله و یا مشکلی با همسر خود، وارد گرداب جرّ و بحث ‏ها و سوءتفاهم‏ های پی‏ درپی می‏ شوند. هنگامی که دو نفر ارتباط عاطفی با هم ندارند، به هنگام پیش آمدن اختلاف، نمی‏ توانند از دعوا، اجتناب کنند. زن و شوهرها، هنگام دعوا و مشاجره، خیلی ساده، مسائل را به موارد شخصی و خصوصی، ربط می‏ دهند.

گاهی اوقات همسران، احساسات صادقانه، اما منفی خود را برای جلوگیری از مشاجره، انکار می‏ کنند؛ اما در نتیجه این عمل، عشق را در خود نابود می‏ کنند. بهتر است بین گفت‏وگو و سکوت، تعادلی برقرار کرد و در نتیجه، برای ایجاد یک ارتباط سالم، باید به مهارت‏ های ویژه‏ای مجهز باشیم و بی‏آنکه احساسات صادقانه، اما منفی خود را انکار کنیم، از جرّ و بحث اجتناب کنیم.

اگر تفاوت‏ های روحی و روانی زن و مرد، نادیده گرفته شوند، ناخواسته، دعوا پیش می ‏آید. بهترین راه برای جلوگیری از دعوا، این است که در ایجاد و نیز حفظ رابطه ‏ای صمیمی و صادقانه، تلاش کنیم. هر چه انسان با کسی صمیمی ‏تر باشد، گوش دادن به حرف‏ های او (آن هم بدون عکس العمل به احساسات منفی) مشکل‏ تر است.

نکته مهم این است که برخلاف مردها که یا سکوت می ‏کنند و یا راه‏ حل نشان می‏ دهند، زن‏ ها با گله کردن و شکایت، کار را به دعوا و مشاجره می‏ کشانند.

زن و شوهرها برای اجتناب از دعوا، باید بدانند که موضوع اختلاف آن ها، آن قدر طرف مقابل را نمی ‏رنجاند که لحن آن ها می‏ رنجاند. در یک دعوا، یکی از طرفین باید کوتاه بیاید وگرنه، دعوا دامنه پیدا کرده، هرگز تمام نمی ‏شود.

چند نکته برای جلوگیری از پدیدار شدن دعوا و جرّ و بحث بین همسران‏

  1. همسران باید دقت داشته باشند که چه وقت یک گفت‏ و گوی سالم به بحث تبدیل می‏ شود و درست در همان موقع، سکوت کنند.
  2. آن ها علاوه بر این که باید لحن بیان خود را درست کنند، باید به لحن طرف مقابل نیز توجه داشته باشند و ببینند نیاز عاطفی او را برآورده می ‏سازند یا نه.
  3. سکوت کردن، به فرد فرصت می‏ دهد تا خونسردی خود را باز یابد و آرام گیرد؛ پس از هر سکوتی، می‏توان با ملایمت و آرامش بیشتری گفت‏ و گو را ادامه داد؛ پس شخص باید تمرین کند و در بین صحبت، اندکی سکوت کرده، درباره آن چه گفته، صادقانه فکر کند.

اختلافات زناشویی و لحن بیان

بعضی از مسائل ارتباطی، ناشی از تفاوت‏ های طرز تکلم زن و مرد است. اختلافِ زمانی در حاضرجوابی زن و مرد، ممکن است باعث ناراحتی طرف مقابل شود. خانم‏ ها از روی عادت و در مقایسه با آقایان، به زمان بیشتری برای پاسخ‏گویی نیاز دارند و در نتیجه، زمانی را برای پیدا کردن جواب صرف می ‏کنند و این موضوع، کاسه صبر آقایان را لبریز می‏ کند.

هم چنین ممکن است مردی با تأنی و با جملات فاصله‏ دار، حرف بزند و زنش که حاضرجواب و بی‏ قرار است، مرتب به میان صحبت او پریده، رشته کلام او را قطع کند. در این شرایط، ممکن است مرد، عصبانی شده، زن را مورد انتقاد قرار دهد و او را متهم سازد که تو همیشه حرف مرا قطع می‏ کنی و هیچ وقت نمی‏ خواهی حرف‏ های مرا بشنوی.

بسیاری از پرحرف‏ ها، همسر خود را به بی‏ توجهی متهم می‏ سازند؛ مثلاً بارها از زنان شنیده ‏ایم که می گویند: شوهرم هرگز به حرف‏ های من توجه نمی‏ کند و حال آن که شوهر، کم حرف است؛ ولی می‏ تواند کلمه به کلمه صحبت‏ های زنش را تکرار کند.

دلیل این گلایه، آن است که شوهر کم حرف است؛ سکوت می‏ کند و به صحبت‏ های زنش گوش می‏ دهد؛ ولی حالت چهره و نوع برخوردش، به گونه ‏ای است که زنش او را به بی‏ توجهی به حرف‏هایش متهم می‏ کند. این مشکل، ناشی از شیوه ‏های متفاوت گوش دادن در زن و مرد است.

مردها هنگام گوش دادن، سکوت بیشتری دارند و منظورشان موافقت با نظر طرف مقابل است؛ اما زن‏ ها در مقایسه با مردها، با تغییر حالت چهره و اشارات مختلف، گوش دادن خود را بیشتر نمایان می‏ سازند؛ اما مردها هم انتظار دارند رفتار مشابهی از خود نشان دهند.

در نظر بسیاری از افراد، اشارات مستمع بدین معناست که به صحبت‏ های تو گوش می ‏دهم و از آن لذت می‏برم و یا این که به خود تو توجه می‏ کنم و برایم مهم هستی و برعکس، فقدان اشارات چهره، معانی منفی‏ ای را تداعی می‏ کند که برای تو احترام قائل نیستیم و حرف‏هایت برایم مهم نیست.

زوج‏ ها اغلب از نقش و اهمیت این جنبه مهم ارتباطی، بی اطلاع هستند؛ حال آن که طرز صحبت و گوش دادن، احترام، محبت و توجه را تداعی می‏ کند و یا بی‏ توجهی، بی‏ احترامی و بی‏ مهری را می ‏رساند.

زن و شوهر، با وجود شیوه ‏های ارتباطی متفاوت، می‏ توانند برای اجتناب از بروز کدورت‏ های احتمالی، با هم به توافق برسند. در این صورت، زن یا شوهری که با تأنی حرف می‏ زند، از قطع صحبت از سوی همسرش، ناراحت نمی‏ شود. افرادی که صحبت دیگران را قطع می ‏کنند، می‏ توانند درباره رفتارشان، قضاوت بهتری داشته باشند که آیا بی ‏جهت و بدون عمد و قصد، صحبت را قطع کرده ‏اند یا نه؟

پرحرف‏ ها، می ‏توانند کم صحبت کردن و خلاصه‏ گویی را تمرین کنند و کم‏ حرف‏ ها هم می ‏توانند مشارکت بیشتر در گفت‏ و گو را یاد بگیرند. مستمع بی‏توجه، می ‏تواند اشاراتی دال بر توجه داشتن به طرف مقابل را نشان دهد و گوینده می ‏تواند درک کند که سکوت، لزوماً به مفهوم بی‏ توجهی نیست.

مقررات گفت‏گو

شما می‏ توانید با به کارگیری روش ‏های زیر، گفت ‏و گوهای خود را شیرین و لذت ‏بخش سازید:

  • با همسر خود هماهنگ شوید.
  • با علاقه گوش کنید.
  • از قطع صحبت او خودداری کنید.
  • سؤالات خود را از طرف مقابل، ماهرانه مطرح کنید.
  • سیاست و نزاکت به خرج دهید.

یک گفت و گوی خردمندانه دوطرفه پیرامون اختلاف خانوادگی می تواند با لحن بیان مناسب و دوستانه باشد بدون آن که باعث ناراحتی هیچ یک از دو طرف شود. زوجین باور داشته باشید بخش عمده اختلافات و سوء برداشت ها به دلیل لحن گفتاری نامناسب و ادبیات نادرست است. در صورتی که ویژگی اخلاقی همسرتون را پیدا کنید و بر طبق اخلاقیات ایشان صحبت کنید با قاطعیت می توان گفت اختلافات و مشاجرات در زندگی شما به حداقل می رسد.

گفت ‏و گویی که پایان خوشی دارد، نشانه صمیمیت است. طرفین می‏ دانند که دیگری چه می ‏گوید و از این که می‏ توانند آزادانه حرف بزنند و منظور یکدیگر را بفهمند، لذت می ‏برند. گفت‏ و گو در این شرایط، آهنگی نرم و ملایم دارد؛ اما در ازدواج ‏های ناموفق، لذت گفت‏ و گو در فضایی آلوده به شکایت، گله کردن خشمگینانه و سوءتفاهم، گم می ‏شود و جای اشارات دل‏نشین ابروها و ایماهای شیرین را نگاه‏ های خیره و اشارات انتقادی، بهانه ‏گیری‏ ها و تهدیدها پر می‏ کند.

اهمیت نحوه بیان در روابط انسانی

 

مرکز مشاوره فرمانیه: بلوار اندرزگو، ساختمان پارسیان، طبقه پنجم ، کلینیک روانشناسی و مشاوره خانواده
تلفن:  ۲۲۳۲۱۰۵۲ -۰۲۱       ۸۴۹۰۹۴۴ – ۰۹۱۲

مرکز مشاوره صادقیه: فلکه دوم صادقیه، خیابان ستارخان، کلینیک روانشناسی و مشاوره ندای آرامش
تلفن:  ۸۴۹۰۹۴۴ -۰۹۱۲       ۲۲۳۲۱۰۵۲ – ۰۲۱

اختلافات زناشویی بر اثر لحن بیان
۵ (۱۰۰%) ۲ رای s
اشتراک گذاری این مطلب در شبکه های اجتماعی:

درباره‌ی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.